សំបុត្រ

សម្រាប់រដ្ឋាភិបាលមួយ ដែលតែងតែអះអាងថាខ្លួនមានការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំ ក្នុងការគោរពតាមច្បាប់អន្តរជាតិ វាគឺជារឿងចម្លែក ដែលក្រសួងការបរទេសថៃបែរជាអន្ទះសារយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ព្យាយាមបង្រួមវិសាលភាពនៃការអនុវត្តន៍និងការបកស្រាយរបស់ច្បាប់អន្តរជាតិទាក់ទងនឹងជម្លោះព្រំដែនរបស់ខ្លួនជាមួយប្រទេសជិតខាងគឺប្រទេសកម្ពុជា ឲ្យដល់កម្រិតមួយដែលមិនអាចអនុវត្តជាក់ស្តែងបាន ហើយគ្មានហេតុផលសមស្របទៀតផង។ ព្រំដែនសមុទ្រមានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រំដែនដីគោក។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជារដ្ឋាភិបាលថៃមិនពេញចិត្តចំពោះសេចក្តីសម្រេចទាំងឡាយ ដែលធ្វើឡើងក្រោមក្របខ័ណ្ឌនៃអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីនីតិសមុទ្រដែលពាក់ព័ន្ធនឹងព្រំដែនសមុទ្រក៏ដោយ សេចក្តីសម្រេចនោះនឹងក្លាយជាការសន្មត់មួយ ទាក់ទងនឹងព្រំដែនដីគោក។ វាគឺមិនមែនជាបញ្ហានយោបាយនោះទេ

វាគឺពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនិងងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង នៅពេលរដ្ឋាភិបាលថៃបង្ហាញនូវជំហរយ៉ាងមោះមុតដោយគ្មានភាពអៀនខ្មាស ក្នុងការបំភាន់និងប្រឌិតព័ត៌មានភូតភរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដែលអះអាងអំពីជម្លោះព្រំដែនរបស់ខ្លួនជាមួយនឹងប្រទេសកម្ពុជា នៅចំពោះមុខមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ជាសំណាងល្អ សហគមន៍អន្តរជាតិគ្រាន់តែពិនិត្យមើលការពិតជាក់ស្តែងនៅទីតាំងមូលដ្ឋាននានា និងកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺអាចធ្វើការសន្និដ្ឋានបានប្រកបដោយអំណះអំណាងសមហេតុផលអំពីអ្វីដែលជាតម្រូវការចាំបាច់ ដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះព្រំដែនរវាងប្រទេសថៃ និងប្រទេសកម្ពុជាដោយសន្តិវិធី។ មានចំណុចមួយចំនួនដែលអាចចាត់ទុកថាគឺជាការពិត ចំពោះការលើកឡើងរបស់រដ្ឋាភិបាលថៃនៅចំពោះមុខមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ ហើយការពិភាក្សាផ្សេងទៀតគឺអាចចាប់ផ្តើមពីចំណុចទាំងនោះ៖ ទី១)

ទោះបីជាការផ្តល់អាទិភាពដល់ការបង្ក្រាបបទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញនាពេលថ្មីៗនេះ ហាក់ដូចជាការវិវត្តមួយដ៏គួរឱ្យស្វាគមន៍ ប៉ុន្តែតម្លៃនិងសារសំខាន់នៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងនេះ ត្រូវបានបន្ថយដោយការនាំបញ្ហានេះទៅប្រើប្រាស់ក្នុងគោលបំណងនយោបាយជ្រុលហួសហេតុពេក។ សន្និសីទនាពេលខាងមុខ គឺជាឱកាសដ៏ល្អមួយសម្រាប់កំណត់ទិសដៅឡើងវិញ និងស្តារកិច្ចសន្ទនាជាអន្តរជាតិលើប្រធានបទដ៏សំខាន់នេះ។ សកម្មភាពឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដែលមានអង្គការចាត់តាំង ព្រមទាំងបណ្តាញពាក់ព័ន្ធនឹងការឆបោក គឺស្ថិតក្នុងចំណោមទម្រង់ឧក្រិដ្ឋកម្មធ្ងន់ធ្ងរ និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមបំផុត ព្រោះបានកេងប្រវ័ញ្ចលើក្រុមមនុស្សដែលងាយរងគ្រោះ និងជនចាស់ជរា។ លើសពីនេះ សកម្មភាពឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ

ផ្អែកលើទស្សនយោធា គឺវាបង្ហាញកាន់តែច្បាស់ថា ប្រទេសថៃទំនងជាជ្រើសរើសតំបន់មួយចំនួនតែប៉ុណ្ណោះដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ានចូលអង្កេត ក្នុងគោលបំណងរក្សាការសម្ងាត់ អំពីទីតាំងជាក់លាក់នៃអាវុធយុទ្ធភណ្ឌ និងការរៀបចំប្រតិបត្តិការសន្តិសុខការពាររបស់ខ្លួន។ ប្រទេសថៃទំនងជាចាត់ទុកការចុះពិនិត្យរបស់ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ាន គឺជាកត្តាដែលអាចបង្កហានិភ័យគំរាមកំហែងដល់ប្រតិបត្តិការសន្តិសុខទាហានរបស់ខ្លួន។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបភាគីថៃ ដែលយើងស្ទើរតែប្រាកដថាកំពុងរៀបចំ និងកំណត់វិសាលភាពនៃដំណើរទស្សនកិច្ចទាំងនោះយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងបំផុត ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យចំពោះប្រតិបត្តិការសន្តិសុខនេះ។ មជ្ឈមណ្ឌលឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ទំនងជាត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាមធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់ភាគីថៃក្នុងការបង្កើត និងផ្សព្វផ្សាយរូបភាពអវិជ្ជមានអំពីភាពពាក់ព័ន្ធរបស់កម្ពុជាចំពោះសកម្មភាពឧក្រិដ្ឋកម្ម។

មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ផ្តល់អាទិភាពលើវិធីសាស្ត្រអប់រំដោយចាប់ផ្តើមពីសហគមន៍ក្នុងការបង្រៀនអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហម នៅតាមមជ្ឈមណ្ឌលសហគមន៍ចំនួន ១៩ របស់ខ្លួន ដោយផ្តោតលើការប្រើប្រាស់បទពិសោធជីវិតពិតរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម ជាជាងការពឹងផ្អែកតែមួយមុខទៅលើការផ្សព្វផ្សាយអំពីសៀវ​ភៅ​សិក្សាប្រវត្តិសាស្ត្រ​​ខ្មែរក្រហម។ វិធីសាស្ត្រនេះគឺផ្តល់អាទិភាពជាចម្បងដល់ដំណើរជីវិតពិតរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម។ តាមរយៈការសង្កេតបឋមរបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា វិធីសាស្ត្រនេះបានបង្ហាញថា អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម​យល់ថា សកម្មភាពអប់រំបែបនេះមានប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងក្នុងដំណើរការជួយព្យាបាលរបួសផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លួន។ ចំណែកឯសាធារណជន និងសិស្សានុសិស្សដែលជាអ្នកស្ដាប់វិញគឺថា បទពិសោធជីវិតពិតទាំងនេះ

ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ាន បានចុះទៅអង្កេតទីតាំងដែលពាក់ព័ន្ធនឹងមជ្ឈមណ្ឌលឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងតំបន់ប្រជាជនរស់នៅដែលរងការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយសារជម្លោះរវាងកម្ពុជានិងថៃ។ ដូចជាអ្វីដែលគេអាចរំពឹងទុកជាមុនថា ប្រទេសថៃគឺមានបំណងយ៉ាងខ្លាំង ចង់បង្ហាញប្រាប់អំពីទីតាំងទាំងឡាយណាដែលពាក់ព័ន្ធទៅនឹងសកម្មភាពឧក្រិដ្ឋកម្មដល់ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ាន ពីព្រោះប្រទេសថៃអាចប្រើប្រាស់រាល់ទីតាំងទាំងនោះជាឈ្នាន់ដើម្បីផ្តល់ភាពស្រប​ច្បាប់​ដល់ការវាយប្រហារពីសំណាក់ទាហានប្រដាប់អាវុធរបស់ខ្លួនទៅលើតំបន់ទាំងនោះ ដោយភ្ជាប់ជាមួយនូវអំណះអំណាង ឬការចោទប្រកាន់បន្ថែមថា ទីនោះគឺមានកងទ័ពកម្ពុជាប្រដាប់អាវុធស្ថិតនៅក្នុងតំបន់នោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ រដ្ឋាភិបាលថៃហាក់មានការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបើកឱ្យមានការត្រួតពិនិត្យតំបន់ប្រជាជនរស់នៅ ដែលរងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ព្រោះការបង្ហាញតំបន់ទាំងនេះគឺអាចធ្វើឱ្យបាត់បង់ភាពស្របច្បាប់ ចំពោះសកម្មភាពទាហានប្រដាប់​​អាវុធ​របស់ខ្លួន។