កូនប្រុសខ្ញុំមានឈ្មោះ ខុម ឃីម អាយុ១៣ឆ្នាំ បានបាត់បង់ជីវិត ដោយសារតែគ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃធ្លាក់ចំផ្ទះរបស់ខ្ញុំស្ថិតក្នុងភូមិគោកព្រេច ឃុំគោករមៀត ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ កាលពីព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃទី១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥។
ខ្ញុំឈ្មោះ ឡេង គឹមលាង អាយុ៤៥ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិគោកព្រេច ឃុំគោករមៀត ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំរស់នៅភូមិឃុំដដែល។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ គុណ ឡេង សព្វថ្ងៃរស់នៅ ឃុំបន្ទាយឆ្មារ និងម្ដាយឈ្មោះ តឿក រីន ស្លាប់ប្រហែល១០ឆ្នាំហើយ។ ខ្ញុំមានបងប្អូនចំនួន៦នាក់ គឺប្រុស៤នាក់និងស្រី២នាក់ ហើយខ្ញុំគឺជាកូនទី៣នៅក្នុងគ្រួសារ។
ខ្ញុំមានប្តីឈ្មោះ ណៃ ខុម អាយុ៤៤ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅឃុំធិបតី ស្រុកគាស់ក្រឡ ខេត្តបាត់ដំបង។ កាលពីក្មេង ខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រទេ ព្រោះខ្ញុំទៅធ្វើការស៊ីឈ្នួលដកដំឡូង និងដាំដំឡូងនៅប្រទេសថៃ។ ខ្ញុំរស់នៅប្រទេសថៃបានរយៈពេលប្រហែល១ឆ្នាំ ក៏ត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។ ក្រោយពីត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃវិញ ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយប្ដីរបស់ខ្ញុំ និងប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ ដាំដំឡូង និងដើរស៊ីឈ្នួលស្ទូងស្រូវ ដកដំឡូង ដាំដំឡូងឱ្យអ្នកស្រុកក្នុងភូមិជាមួយគ្នា។ ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំនិងប្តី មានកូនប្រុសពីរនាក់ គឺកូនប្រុសច្បងឈ្មោះ ខុម សុឃី សព្វថ្ងៃមានអាយុ១៨ឆ្នាំ។ ចំណែកកូនប្រុសពៅឈ្មោះ ខុម ឃីម អាយុ១៣ឆ្នាំ។ កូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំបានចេញទៅធ្វើការនៅទីក្រុងភ្នំពេញ និងមានប្រពន្ធរួចហើយ។
មុនពេលផ្ទុះអាវុធរវាងកម្ពុជានិងថៃ ក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ នៅផ្ទះខ្ញុំមានសមាជិកចំនួន៣នាក់ គឺរូបខ្ញុំ ប្តី និងកូនប្រុសពៅ។ កូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំគឺជាក្មេងប្រុសសុភាពរាបសារ ចេះជួយការងារឪពុកម្ដាយ ចេះគោរពចាស់ទុំ។ ជាពិសេសកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំ ស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហើយតែងតែជួយការងារខ្ញុំ ដូចជាទៅជួយដកដំឡូង និងដាំដំឡូងជាមួយខ្ញុំ។ ពេលកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំទៅណាមកណាម្ដងៗ ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅជាមួយគាត់គ្រប់ពេល។
នៅថ្ងៃទី៨ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ទាហានថៃចាប់ផ្ដើមផ្ទុះអាវុធជាលើកទី២។ នៅពេលនោះ ប្រជាជនមួយចំនួននៅក្នុងភូមិគោកព្រេច បាននាំគ្នាភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះសម្បែង និងភូមិឋាន។ ចំណែកខ្ញុំចង់ភៀសខ្លួនចេញជាមួយប្រជាជនទាំងនោះដែរ ប៉ុន្តែប្តីនិងកូនប្រុសខ្ញុំមិនព្រមចាកចេញពីផ្ទះ។ ហេតុនេះគ្រួសារខ្ញុំបានត្រឹមនាំគ្នារត់ចូលលេណដ្ឋាន ដែលបានជីកទុកតាំងពីពេលផ្ទុះអាវុធលើកទី១ ក្នុងថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥ ដើម្បីលាក់ខ្លួន។ នៅថ្ងៃនោះ កូនប្រុសពៅខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា «ម៉ែៗ ខ្ញុំបានឃើញដ្រូនរបស់ទាហានថៃហោះ»។
ចាប់តាំងពីផ្ទុះអាវុធថ្ងៃទី៨ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥មក គ្រួសារខ្ញុំមានសមាជិកបីនាក់ តែងតែរត់ចូលពួននៅក្នុងលេណដ្ឋាន។ ខ្ញុំតែងតែនិយាយប្រាប់កូនប្រុសច្បងខ្ញុំអំពីស្ថានភាពទាហានថៃបាញ់ផ្លោងចូលមកលើទឹកដីខ្មែរ។ នៅថ្ងៃទី៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ សភាពការណ៍បានស្ងប់ស្ងាត់ ហើយនៅម៉ោងប្រហែល១២រំលងអាធ្រាតឈានចូលដល់ថ្ងៃទី១០ កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ម៉ែៗ! ខ្ទួយទិចខ្ញុំ» ឮដូច្នេះ ខ្ញុំបានយកប្រេងកូឡាទៅលាបឱ្យកូន រួចហើយខ្ញុំនាំកូនចេញពីលេណដ្ឋាន ឡើងទៅសម្រាកនៅលើផ្ទះ ព្រោះនៅមិនទាន់មានការបាញ់ផ្លោងបន្តទៀត។
នៅព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃទី១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៦ ពេលខ្ញុំក្រោកពីដេក ខ្ញុំមិនឃើញកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំទេ។ ពេលខ្ញុំចុះមកក្រោមផ្ទះ ទើបដឹងថាកូនប្រុសខ្ញុំចុះមកក្រោមដើម្បីចូលបន្ទប់ទឹក។ បន្ទាប់ពីកូនខ្ញុំចូលបន្ទប់ទឹកមួយសន្ទុះ កូនខ្ញុំបានដើរមករកខ្ញុំដែលកំពុងឈរនៅជិតចង្រ្កាន។ ខ្ញុំបានសួរទៅកូនប្រុសខ្ញុំថា «យ៉ាងម៉េចហើយកូន មានឮសំឡេងគ្រាប់កាំភ្លើងទៀតទេ?» កូនខ្ញុំឆ្លើយថាមិនឮទេ។ បន្ទាប់មកកូនខ្ញុំកាន់ទូរសព្ទយកមកសាក់ថ្ម រួចដាក់ទូរសព្ទនៅលើកៅតុថ្ម។ ខ្ញុំសួរកូនរួចហើយ ក៏ដើរទៅអង្គុយលើគ្រែដើម្បីរៀបចំបត់ខោអាវទុក។ បន្ទាប់មក កូនខ្ញុំបានដើរមករកខ្ញុំដែលកំពុងអង្គុយបត់ខោអាវ ស្រាប់តែមានគ្រាប់កាំភ្លើងធំធ្លាក់ក្បែរគ្រែ ហើយអំបែងគ្រាប់បានហោះមកចំកូនប្រុសខ្ញុំ ដែលកំពុងដើរមកកាន់ខ្ញុំ។ ពេលនោះកូនខ្ញុំបានដួលទៅលើដីភ្លាមៗ។ ខ្ញុំភាំងស្មារតី ឈរឆ្កឹងមើលអ្វីមិនឃើញឡើយ បានត្រឹមស្រែកហៅប្ដី ចំណែកត្រចៀកខ្ញុំឡើងហឹង និងមានផ្សែងហុយងងឹតឈឹង។ ខ្ញុំរកមើលអ្វីមិនឃើញឡើយ។ អំបែងគ្រាប់ខ្ទាតត្រូវចំខ្នងដៃឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ និងដាច់ក្រវិលត្រចៀកមួយចំហៀងរបស់ខ្ញុំ។
រំពេចនោះ ប្តីខ្ញុំដែលកំពុងឈរនៅមុខផ្ទះ បានរត់មករកខ្ញុំ ហើយបានទាញខ្ញុំចូលទៅក្នុងលេណដ្ឋាន។ បន្ទាប់មកប្ដីខ្ញុំសួររកកូន ខ្ញុំបានត្រឹមឆ្លើយតបទៅប្ដីទាំងទឹកភ្នែកថា «កូនយើងត្រូវគ្រាប់ហើយ នៅក្រោមផ្ទះ»។ ប្ដីខ្ញុំដឹងថាកូនស្លាប់ ក៏រត់ចេញពីលេណដ្ឋានទៅរកកូន ហើយបានលើកកូនបីរត់ចូលក្នុងលេណដ្ឋានវិញ។ កូនខ្ញុំធ្លាយពោះ ត្រូវចំចង្ការ ហើយអំបែងគ្រាប់ផ្លោងខ្ទាតត្រូវសុះពេញខ្លួនប្រាណ។ នៅពេលប្ដីខ្ញុំបីកូនពីក្រោមផ្ទះចូលក្នុងលេណដ្ឋាន កូនខ្ញុំនៅមានដង្ហើមតិចៗ បន្ទាប់មកក៏ផុតដង្ហើមទៅ។ គ្រាប់ផ្លោងបានបន្តរហូតដល់ម៉ោងប្រមាណ៧ព្រឹក បន្ទាប់មកមេភូមិគោកព្រេចបានដើរមកផ្ទះខ្ញុំ និងប្រាប់ ប្ដីខ្ញុំឱ្យនាំខ្ញុំទៅមន្ទីរពេទ្យមុន ចាំត្រឡប់មកយកសពកូនតាមក្រោយ។ បន្ទាប់ពីមេភូមិប្រាប់ប្តីខ្ញុំរួច ប្ដីខ្ញុំបានដឹកខ្ញុំទៅភូមិបន្ទាត់បោះ ឃុំតាផូ ស្រុកស្វាយចេក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ នៅពេលទៅដល់ភូមិបន្ទាត់បោះ ប្រជាជននៅក្នុងភូមិដែលឃើញប្ដីខ្ញុំប្រឡាក់ឈាមពេញខ្លួន បានប្រាប់ប្ដីខ្ញុំឱ្យទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួន ដោយទុកឱ្យពួកគាត់ជួយនាំខ្ញុំទៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំតាផូជំនួស។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យពិនិត្យរបួសខ្ញុំរួចហើយ គ្រូពេទ្យបានផ្តល់ថ្នាំឱ្យខ្ញុំទុកលេប និងលាបរបួស។ ក្រោយមក ខ្ញុំចេញពីមណ្ឌលសុខភាពឃុំតាផូ រួចធ្វើដំណើរមកភូមិបន្ទាត់បោះវិញ។ នៅវេលាម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ ប្ដីខ្ញុំបានមកយកសាកសពកូនម្នាក់ឯង និងបានដឹកសពកូនតាមគោយន្តតាមផ្លូវភូមិស្រែល្អ ឆ្ពោះទៅស្រុកថ្មពួក។ នៅតាមផ្លូវ ប្ដីខ្ញុំបានជួបព្រះសង្ឃចំនួនពីរអង្គ ក៏និមន្តព្រះសង្ឃទាំងពីឱ្យឡើងជិះគោយន្តមកជាមួយសពកូនប្រុសខ្ញុំ។ ប្ដីខ្ញុំបានបើកគោយន្តទៅវត្តភូមិថ្មី ឃុំភូមិថ្មី ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ នៅវេលាម៉ោង៥ល្ងាចថ្ងៃដដែល ប្ដីខ្ញុំទៅដល់វត្តភូមិថ្មី ដោយអាជ្ញាធរស្រុកថ្មពួក នៅរង់ចាំទទួល និងរៀបចំបុណ្យសពកូនខ្ញុំនៅក្នុងវត្តភូមិថ្មីតែម្តង។ ប្តីខ្ញុំបាននិមន្តព្រះសង្ឃចំនួន៣អង្គ បង្សុកូលមុននឹងយកសពកូនប្រុសខ្ញុំទៅបូជានៅវេលាម៉ោងប្រមាណជាង៦ល្ងាច ក្នុងថ្ងៃដដែល។ នៅខណៈពេលកំពុងបូជាសពកូន ព្រះសង្ឃបានប្រាប់ប្ដីខ្ញុំឱ្យមកមើលថែខ្ញុំនៅភូមិបន្ទាត់បោះវិញ ដោយទុកឱ្យព្រះអង្គជួយរើសឆ្អឹងកូនប្រុសខ្ញុំរក្សាទុកឱ្យ។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំបានចេញមករកខ្ញុំទាំងយប់ ទាំងមិនស្គាល់ផ្លូវច្បាស់លាស់។ ប្តីខ្ញុំបានវង្វេងផ្លូវរហូតមកដល់ម៉ោងជិត១០យប់ ទើបមកដល់ភូមិបន្ទាត់បោះ។
នៅព្រឹកនៅថ្ងៃទី១១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ប្ដីរបស់ខ្ញុំបានទៅយកឆ្អឹងកូនប្រុសមកផ្ញើទុកជាមួយព្រះសង្ឃក្នុងភូមិបន្ទាត់បោះ។ នៅថ្ងៃបុណ្យគម្រប់៧ថ្ងៃកូនប្រុសខ្ញុំ ខ្ញុំបានដាំបាយធ្វើម្ហូបបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះ យកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃនៅវត្តបន្ទាត់បោះ។ ចាប់តាំងពីកូនប្រុសស្លាប់ ខ្ញុំឧស្សាហ៍យល់សប្តិឃើញកូនខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់សប្តិឃើញកូនខ្ញុំមករកទូរសព្ទ។ ខ្ញុំដឹងថាកូនខ្ញុំស្រឡាញ់ទូរសព្ទណាស់ ពីព្រោះខ្ញុំទើបទិញឱ្យកូនខ្ញុំប្រើប្រាស់បានរយៈពេល២០ថ្ងៃតែប៉ុណ្ណោះ មុនពេលកូនខ្ញុំស្លាប់ដោយសារគ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃ។
ខ្ញុំ និងប្តី ត្រូវភៀសខ្លួនរហូតមកដល់ថ្ងៃទី៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានរៀបចំធ្វើបុណ្យឱ្យកូនប្រុសបានសមរម្យ និងបានយកទូរសព្ទកូនទៅវត្ត ដើម្បីឱ្យព្រះសង្ឃសូត្រធម៌ឧទិ្ទសទៅឱ្យកូន។
ខ្ញុំនឹកកូនខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំស្រឡាញ់កូនខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ព្រោះកូនប្រុសទី២របស់ខ្ញុំ តែងតែនៅក្បែរខ្ញុំជានិច្ចមិនថានៅកន្លែងធ្វើការ ឬនៅផ្ទះ។ ពេលខ្ញុំជួបបញ្ហាក្នុងពេលកំពុងធ្វើការ និងពេលមេឃភ្លៀង គឺកូនខ្ញុំតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយខ្ញុំ ដោយយកស្លឹកមកបាំងឱ្យខ្ញុំកុំឱ្យទទឹក។ គ្រួសារខ្ញុំធ្លាប់តែមានសេចក្ដីសុខ សុភមង្គល ប្រែជាមានទុក្ខធំ។ ខ្ញុំបានបាត់បង់កូនប្រុសជារៀងរហូត ខ្ញុំមិនអាចកាត់ចិត្តពីកូនប្រុសខ្ញុំបានឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់តែគិតថា អនាគតទៅ ខ្ញុំនឹងពឹងពាក់ទៅលើកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំបានបាត់បង់កូនជាទីស្រឡាញ់ហើយ។ ខ្ញុំនិងប្ដីគិតអ្វីលែងចេញ ព្រោះតែនឹកកូន។
ខ្ញុំបានបាត់បង់កូនប្រុស ក៏ព្រោះតែទាហានថៃបានបំពានច្បាប់ ចង់ដណ្ដើមយកទឹកដីខ្មែរ។ គ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យកូនខ្ញុំស្លាប់ទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យសម្ភារប្រើប្រាស់ ផ្ទះសម្បែងខ្ញុំបែកបាក់គ្មានសល់ឡើយ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យប្រទេសជាតិមានសុខសន្តិភាព និងចង់បានយុត្តិធម៌សម្រាប់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។
អត្ថបទ ៖ គាត់ ស្រីឡែន បុគ្គលិកមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
រូបថត ៖ បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
