កូនប្រុសខ្ញុំមានឈ្មោះ ខុម ឃីម អាយុ១៣ឆ្នាំ បានបាត់បង់ជីវិត ដោយសារតែគ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃធ្លាក់ក្បែរផ្ទះរបស់ខ្ញុំស្ថិតក្នុងភូមិគោកព្រេច ឃុំគោករមៀត ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ កាលពីព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃទី១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥។
ខ្ញុំឈ្មោះ ឡេង គឹមលាង អាយុ៤៥ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិគោកព្រេច ឃុំគោករមៀត ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំរស់នៅភូមិឃុំដដែល។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ គុណ ឡេង សព្វថ្ងៃរស់នៅ ឃុំបន្ទាយឆ្មារ និងម្ដាយឈ្មោះ តឿក រីន ស្លាប់ប្រហែល១០ឆ្នាំហើយ។ ខ្ញុំមានបងប្អូនចំនួន៦នាក់ គឺប្រុស៤នាក់និងស្រី២នាក់ ហើយខ្ញុំគឺជាកូនទី៣នៅក្នុងគ្រួសារ។
ខ្ញុំមានប្តីឈ្មោះ ណៃ ខុម អាយុ៤៤ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅឃុំធិបតី ស្រុកគាស់ក្រឡ ខេត្តបាត់ដំបង។ ខ្ញុំមានកូនប្រុសចំនួន២នាក់។ កូនប្រុសទី១) ឈ្មោះ ខុម សុឃី និងកូនទី២) ឈ្មោះ ខុម ឃីម។
កាលពីក្មេង ខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រទេ ព្រោះខ្ញុំទៅធ្វើការស៊ីឈ្នួលដកដំឡូង និងដាំដំឡូងនៅប្រទេសថៃ។ ខ្ញុំរស់នៅប្រទេសថៃបានរយៈពេលប្រហែល១ឆ្នាំ ក៏ត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។ ក្រោយពីត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃវិញ ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយប្ដីរបស់ខ្ញុំ និងប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ ដាំដំឡូង និងដើរស៊ីឈ្នួលស្ទូងស្រូវ ដកដំឡូង ដាំដំឡូងឱ្យអ្នកស្រុកក្នុងភូមិជាមួយគ្នា។ ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ប្ដីប្រពន្ធខ្ញុំ គឺមានកូនប្រុសពីរនាក់ គឺកូនប្រុសច្បងឈ្មោះ ខុម សុឃី សព្វថ្ងៃមានអាយុ១៨ឆ្នាំ។ ចំណែកកូនប្រុសពៅឈ្មោះ ខុម ឃីម អាយុ១៣ឆ្នាំ។ កូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំបានចេញទៅធ្វើការនៅទីក្រុងភ្នំពេញ និងមានប្រពន្ធរួចហើយ។
មុនពេលកើតជម្លោះក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ផ្ទះខ្ញុំមានសមាជិកចំនួន៣នាក់ គឺរូបខ្ញុំ ប្តី និងកូនប្រុសពៅ។ កូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំគឺជាក្មេងប្រុសសុភាពរាបសារ ចេះជួយការងារឪពុកម្ដាយ ចេះគោរពចាស់ទុំ។ ជាពិសេសកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំ ស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហើយតែងតែទៅជួយការងារខ្ញុំ ដូចជាទៅជួយដកដំឡូង និងដាំដំឡូងជាមួយខ្ញុំ។ ពេលកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំទៅណាមកណាម្ដងៗ ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅជាមួយគាត់គ្រប់ពេល។
នៅថ្ងៃទី៨ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ទាហានថៃបានចាប់ផ្ដើមផ្ទុះអាវុធជាលើកទី២។ នៅខណៈពេលនោះប្រជាជនក្នុងភូមិគោកព្រេចខ្លះ បាននាំគ្នាភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះសម្បែង និងភូមិឋាន។ ចំណែកខ្ញុំចង់ភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះជាមួយគេដែរ ប៉ុន្តែប្តី និងកូនប្រុសខ្ញុំមិនព្រមចាកចេញពីផ្ទះ។ ហេតុនេះបានត្រឹមនាំគ្នារត់ចូលលេណដ្ឋាន ដែលបានជីកទុកតាំងពីពេលផ្ទុះអាវុធលើកទី១ ក្នុងថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥។ ក្នុងថ្ងៃនេះដែរ កូនប្រុសពៅខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា «ម៉ែៗ ខ្ញុំបានឃើញដ្រូនរបស់ទាហានថៃហោះ»។
ចាប់តាំងពីផ្ទះអាវុធថ្ងៃទី៨ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥មក គ្រួសារខ្ញុំមានសមាជិកបីនាក់ តែងតែរត់ចូលពួននៅក្នុងលេណដ្ឋាន។ ខ្ញុំតែងតែនិយាយប្រាប់កូនប្រុសច្បងខ្ញុំអំពីស្ថានភាពទាហានថៃបាញ់ផ្លោងចូលមកលើទឹកដីខ្មែរ។ នៅក្នុងថ្ងៃទី៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ សភាពការណ៍បានស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច ហើយនៅម៉ោងប្រហែល១២អាធ្រាតឈានចូលដល់ថ្ងៃទី១០ កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនិយាយមកកាន់ខ្ញុំថា «ម៉ែៗ! ខ្ទួយទិចខ្ញុំ» ឮដូច្នេះ ខ្ញុំបានយកប្រេងកូឡា ទៅលាបឱ្យកូនខ្ញុំ រួចហើយខ្ញុំបាននាំកូនខ្ញុំចេញពីលេណដ្ឋាន ឡើងទៅលើផ្ទះសម្រាក ព្រោះមិនមានការបាញ់ផ្លោងបន្តទៀតទេ។
នៅព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃទី១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៦ ខ្ញុំក្រោកឡើង ខ្ញុំមិនឃើញកូនប្រុសពៅខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំចុះមកក្រោមផ្ទះ ទើបដឹងថាកូនប្រុសខ្ញុំចុះមកក្រោមដើម្បីចូលបន្ទប់ទឹក។ បន្ទាប់ពីកូនខ្ញុំចូលបន្ទប់ទឹកមួយសន្ទុះ កូនខ្ញុំបានដើរមករកខ្ញុំដែលកំពុងឈរនៅជិតចង្រ្កាន។ ពេលនោះខ្ញុំបានសួរទៅកូនប្រុសខ្ញុំថា «យ៉ាងម៉េចហើយកូន មានឮសំឡេងគ្រាប់កាំភ្លើងទៀតឬអត់?» កូនខ្ញុំឆ្លើយថាអត់ឮទេ។ បន្ទាប់មកកូនខ្ញុំកាន់ទូរសព្ទ យកមកសាក់ថ្ម រួចដាក់ទូរសព្ទនៅលើកៅអីថ្ម។ ខ្ញុំសួរកូនរួចក៏ដើរទៅអង្គុយលើគ្រែ ដើម្បីរៀបចំបត់ខោអាវទុក។ បន្ទាប់មកកូនខ្ញុំបានដើរមករកខ្ញុំដែលកំពុងអង្គុយបត់ខោអាវលើគ្រែ ស្រាប់តែមានគ្រាប់កាំភ្លើងធំមកធ្លាក់ក្បែរគ្រែ ហើយអំបែងគ្រាប់បានហោះមកចំកូនប្រុសខ្ញុំ ដែលកំពុងដើរមកកាន់ខ្ញុំ។ ពេលនោះកូនខ្ញុំបានដួលទៅលើដីភ្លាមៗ។ ខ្ញុំភាំងស្មារតី ឈរឆ្កឹងមើលអ្វីមិនឃើញឡើយ បានត្រឹមស្រែកហៅប្ដី ត្រចៀកឡើងហឹង ផ្សែងងងឹតឈឹង រកមើលអ្វីមិនឃើញ។ ចំណែករូបខ្ញុំ អំបែងគ្រាប់ហោះមកត្រូវត្រង់ខ្នងដៃឆ្វេង និងបានដាច់ក្រវិលមួយចំហៀង។
រីឯប្ដីខ្ញុំដែលកំពុងឈរនៅមុខផ្ទះ បានរត់មករកខ្ញុំ ហើយបានទាញខ្ញុំចូលទៅក្នុងលេណដ្ឋាន។ បន្ទាប់មកប្ដីខ្ញុំសួររកកូន ខ្ញុំបានត្រឹមឆ្លើយតបទៅប្ដីទាំងទឹកភ្នែកថា «កូនយើងត្រូវគ្រាប់ហើយ នៅក្រោមផ្ទះ»។ ប្ដីខ្ញុំដឹងថាកូនស្លាប់ ក៏រត់ចេញពីលេណដ្ឋានទៅរកកូន ហើយបានលើកបីកូនចូលក្នុងលេណដ្ឋានវិញ។ កូនខ្ញុំធ្លាយពោះ ត្រូវចំចង្ការ ហើយអំបែងគ្រាប់ផ្លោងខ្ទាតត្រូវសុះពេញខ្លួនប្រាណកូនរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលដែលប្ដីខ្ញុំយកកូនពីក្រោមផ្ទះចូលមកក្នុងលេណដ្ឋាន កូនខ្ញុំនៅសល់ដង្ហើមតិចៗ បន្ទាប់មកក៏ផុតដង្ហើមទៅ។ គ្រាប់ផ្លោងៗបានបន្តរហូតដល់ម៉ោងប្រហែល៧ព្រឹក បន្ទាប់មកមេភូមិគោកព្រេចបានដើរមកផ្ទះខ្ញុំ និងប្រាប់ ប្ដីខ្ញុំឱ្យនាំខ្ញុំទៅមន្ទីរពេទ្យ ចាំមកយកសពកូនតាមក្រោយ។ បន្ទាប់ពីមេភូមិប្រាប់រួច ប្ដីខ្ញុំបានដឹកខ្ញុំទៅភូមិបន្ទាត់បោះ ឃុំតាផូ ស្រុកស្វាយចេក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ នៅពេលទៅដល់ភូមិបន្ទាត់បោះ ប្រជាជនក្នុង ភូមិដែលឃើញប្ដីខ្ញុំមានឈាមប្រឡាក់ពេញ បានប្រាប់ប្ដីខ្ញុំឱ្យទៅងូតសម្អាតខ្លួន ដោយពួកគាត់ជួយនាំខ្ញុំទៅមណ្ឌលសុខភាពឃុំតាផូបន្តទៀត។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យពិនិត្យរបួសខ្ញុំហើយ ក៏បានឱ្យថ្នាំខ្ញុំទុកលេប និងលាប។ ក្រោយមកខ្ញុំបានចេញពីមណ្ឌលសុខភាពឃុំតាផូ ធ្វើដំណើរមកភូមិបន្ទាត់បោះវិញ។ នៅវេលាម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ ប្ដីខ្ញុំបានមកយកសាកសពកូនម្នាក់ឯង និងបានដឹកសពកូនតាមគោយន្តតាមផ្លូវភូមិស្រែល្អ ឆ្ពោះទៅស្រុកថ្មពួក។ នៅតាមផ្លូវប្ដីខ្ញុំបានជួបព្រះសង្ឃចំនួនពីរអង្គ ក៏និមន្តព្រះសង្ឃឱ្យឡើងគោយន្តមកជាមួយ សពកូនប្រុសខ្ញុំ។ ប្ដីខ្ញុំបានបើកគោយន្តទៅវត្តភូមិថ្មី ឃុំភូមិថ្មី ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ នៅវេលាម៉ោង៥ល្ងាចថ្ងៃដដែល ប្ដីខ្ញុំទៅដល់វត្តភូមិថ្មី ដោយអាជ្ញាធរស្រុកថ្មពួក នៅរង់ចាំទទួល និងរៀបចំបុណ្យសពនៅក្នុងវត្តភូមិថ្មីតែម្តង។ ប្តីខ្ញុំបាននិមន្តព្រះសង្ឃចំនួន៣អង្គ បង្សុកូល មុននិងសពកូនប្រុសខ្ញុំបូជានៅវេលាម៉ោងប្រមាណជាង៦ល្ងាច ក្នុងថ្ងៃដដែល។ នៅខណៈពេលកំពុងបូជាសពកូន ព្រះសង្ឃបានប្រាប់ឱ្យប្ដីខ្ញុំមកមើលខ្ញុំនៅភូមិបន្ទាត់បោះមុនចុះ ហើយព្រះសង្ឃនឹងជួយរើសឆ្អឹងកូនទុកឱ្យ។ ប្ដីខ្ញុំក៏ចេញមករកខ្ញុំទាំងយប់ ទាំងមិនស្គាល់ផ្លូវច្បាស់។ ប្តីខ្ញុំបានវង្វេងផ្លូវរហូតមកដល់ម៉ោងជិត១០យប់ ទើបប្ដីខ្ញុំមកដល់ភូមិបន្ទាត់បោះ។
ព្រឹកឡើង នៅថ្ងៃទី១១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ប្ដីខ្ញុំបានទៅយកឆ្អឹងកូនប្រុសមកផ្ញើទុកជាមួយព្រះសង្ឃក្នុងភូមិបន្ទាត់បោះ។ នៅគម្រប់៧ថ្ងៃ ខ្ញុំបានដាំបាយធ្វើម្ហូបយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃវត្តបន្ទាត់បោះបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះ។ ចាប់តាំងពីកូនប្រុសស្លាប់ ខ្ញុំឧស្សាហ៍យល់សប្តិឃើញកូនខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់សប្តិឃើញ កូនខ្ញុំមករកទូរសព្ទ ខ្ញុំដឹងថាកូនខ្ញុំស្រឡាញ់ទូរសព្ទណាស់ ពីព្រោះខ្ញុំទើបទិញឱ្យកូនប្រើប្រាស់បានរយៈពេល២០ថ្ងៃមុនពេលកូនខ្ញុំស្លាប់ដោយសារគ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃ។
ខ្ញុំ និងប្តី ត្រូវភៀសខ្លួនរហូតមកដល់ថ្ងៃទី៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ទើបខ្ញុំបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានរៀបចំធ្វើបុណ្យឱ្យកូនប្រុសបានសមរម្យ និងបានយកទូរសព្ទកូនទៅវត្ត ដើម្បីឱ្យព្រះសង្ឃសូត្រធម៌ឧទិ្ទសទៅឱ្យកូន។
ខ្ញុំនឹកកូនខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំស្រឡាញ់កូនខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ព្រោះខ្ញុំកូនប្រុសទី២របស់ខ្ញុំ តែងតែនៅក្បែរខ្ញុំជានិច្ចតាំងពីតូចមក មិនថានៅកន្លែងធ្វើការ ឬនៅផ្ទះ។ ខ្ញុំស្រណោះកូន ពេលខ្ញុំជួបបញ្ហាដូចជាកំពុងធ្វើការ ហើយមេឃភ្លៀងកូនខ្ញុំតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយខ្ញុំ យកស្លឹកមកបាំងឱ្យខ្ញុំកុំឱ្យទទឹកភ្លៀង។ គ្រួសារខ្ញុំធ្លាប់តែមានក្ដីសុខ មានសុភមង្គល ប្រែជាមានទុក្ខធំ។ ខ្ញុំបានបាត់បង់កូនប្រុសជារៀងរហូត ខ្ញុំមិនអាចកាត់ចិត្តពីកូនប្រុសខ្ញុំបានឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់តែគិតថា អនាគតទៅ ខ្ញុំនឹងពឹងពាក់ទៅលើកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំបានបាត់បង់កូនជាទីស្រឡាញ់ហើយ។ ខ្ញុំនិងប្ដីគិតអ្វីលែងចេញ ព្រោះតែនឹកកូនខ្លាំង។
ខ្ញុំបានបាត់បង់កូនប្រុស ក៏ព្រោះតែទាហានថៃបានបំពានច្បាប់ ចង់ដណ្ដើមយកទឹកដីខ្មែរ និងបានបាញ់ផ្លោងចូលក្នុងទឹកដីកម្ពុជាបណ្តាលឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំដែលមានអាយុទើបតែ១៣ឆ្នាំ បានបាត់បង់ជីវិត។ ទាហានថៃមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យកូនខ្ញុំស្លាប់ទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យផ្ទះសម្បែងខ្ញុំបែកបាក់ដោយសារគ្រាប់ផ្លោង ជញ្ជាំងផ្ទះធ្លុះជាច្រើនកន្លែង ដំបូងផ្ទះ សសរផ្ទះ សម្ភារក្នុងផ្ទះ តុ ទូ កៅអីថ្មមានកម្រាស់ក្រាស់យ៉ាងក៏នៅតែធ្លុះធ្លាយ ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យប្រទេសជាតិមានសុខសន្តិភាព និងចង់បានយុត្តិធម៌សម្រាប់កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។
អត្ថបទ ៖ ឡុង ដានី នាយកមជ្ឈមណ្ឌលផ្សះផ្សាវាលវែង
រូបថត ៖ បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
