ខ្ញុំឈ្មោះ ផែង យ៉ង់ អាយុ៧០ឆ្នាំ ប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិភគ្គនេស្ស សង្កាត់តាកោ ក្រុងព្រៃវែង ខេត្តព្រៃវែង។ កាលពីសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ខ្ញុំគឺជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី៧។ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៧២ ដល់ ឆ្នាំ១៩៧៣ ខ្ញុំបានបួសជាព្រះសង្ឃនៅវត្តវិហារសួគ៌។
ខ្ញុំឈ្មោះ បុម វន្នី អាយុ៦២ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃខ្ញុំគឺជាគ្រូបង្រៀន រស់នៅភូមិអណ្ដែងសាំងខ្មែរ ឃុំជីខ្មា ស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ។ ខ្ញុំគឺជាកូនពៅក្នុងគ្រួសារដែលមានបងប្អូនបង្កើតចំនួន៣នាក់។ កាលពីក្មេង ខ្ញុំរៀនដល់ថ្នាក់ទី៨ នៅសាលាបឋមសិក្សា ជីខ្មា។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣
ខ្ញុំឈ្មោះ ធូក សារឿន អាយុ៧៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិភីរី ឃុំរលាំងកែន ស្រុកកណ្ដាលស្ទឹង ខេត្ដកណ្ដាល។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំគឺជាមេភូមិមើលការខុសត្រូវ និងសុខទុក្ខប្រជាជន។ កាលពីរបប លន់ នល់ ខ្ញុំប្រកបរបរ
ខ្ញុំឈ្មោះ ងិន ប៉ិច អាយុ៧១ឆ្នាំ កើតនៅភូមិកំពង់ដំរី ឃុំកំពង់ដំរី ស្រុកឆ្លូង ខេត្តក្រចេះ។ បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ស្រុកមេមត់ ខេត្តត្បូងឃ្មុំ។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ ងិន
សម្រាប់រដ្ឋាភិបាលមួយ ដែលតែងតែអះអាងថាខ្លួនមានការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំ ក្នុងការគោរពតាមច្បាប់អន្តរជាតិ វាគឺជារឿងចម្លែក ដែលក្រសួងការបរទេសថៃបែរជាអន្ទះសារយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ព្យាយាមបង្រួមវិសាលភាពនៃការអនុវត្តន៍និងការបកស្រាយរបស់ច្បាប់អន្តរជាតិទាក់ទងនឹងជម្លោះព្រំដែនរបស់ខ្លួនជាមួយប្រទេសជិតខាងគឺប្រទេសកម្ពុជា ឲ្យដល់កម្រិតមួយដែលមិនអាចអនុវត្តជាក់ស្តែងបាន ហើយគ្មានហេតុផលសមស្របទៀតផង។ ព្រំដែនសមុទ្រមានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រំដែនដីគោក។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជារដ្ឋាភិបាលថៃមិនពេញចិត្តចំពោះសេចក្តីសម្រេចទាំងឡាយ ដែលធ្វើឡើងក្រោមក្របខ័ណ្ឌនៃអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីនីតិសមុទ្រដែលពាក់ព័ន្ធនឹងព្រំដែនសមុទ្រក៏ដោយ សេចក្តីសម្រេចនោះនឹងក្លាយជាការសន្មត់មួយ ទាក់ទងនឹងព្រំដែនដីគោក។ វាគឺមិនមែនជាបញ្ហានយោបាយនោះទេ
ក្នុងឱកាសប្រារព្ធពិធីគោរពព្រះវិញ្ញាណក្ខន្ធខួប១៤ឆ្នាំ នៃការយាងចូលទិវង្គតរបស់ព្រះករុណា ព្រះបាទសម្ដេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ព្រះមហាវីរក្សត្រ ព្រះបរមរតនកោដ្ឋ នៅស្រុកបុរីអូរស្វាយសែនជ័យ ខេត្តស្ទឹងត្រែង។ និគមជនសង្គមរាស្រ្តនិយម នៅស្រុកបុរីអូរស្វាយសែនជ័យ បានមកជួបជុំ ចូលរួម និងរំឭកអំពីពេលវេលានៃការមកដល់ និងចាប់ផ្ដើមជីវិតមករស់នៅដំបូងក្នុងបុរីអូរស្វាយ,